עיתונאי סורי: "באותם זמנים אפלים, כאשר פחד דפק על דלתות לפני מגפי צבא והיהודים נרדפו על שום פשע…."

נכתב במיוחד לאתר נציב.נט ע"י עיתונאי סורי לרגל יום השואה הבין לאומי

 

في تلك الأزمنة المعتمة، حين كان الخوف يُقرَع على الأبواب قبل أن تُقرَع الأحذية العسكرية، لم يكن الظلم يأتي دائمًا بزيٍّ نازيٍّ صارخ، بل أحيانًا بوجهٍ مألوف، وبلهجةٍ قريبة، وبوعدٍ كاذبٍ بالنجاة.
كان اليهود مطاردين لا لأنهم ارتكبوا جرمًا، بل لأنهم وُلدوا كما هم.
يُساقون إلى الزوايا الضيقة من المدن، يحملون أعمارهم في حقائب صغيرة، وذكرياتهم في جيوب مثقوبة، ويبحثون عن أي يدٍ تمتدّ لهم وسط العتمة.
وهنا، ظهر من جعل من الخوف تجارة، ومن الدم صفقة.
كان يأخذ منهم المال لا لأنه يحتاجه، بل لأنه عرف أن الإنسان حين يُحاصَر، يدفع كل ما يملك ليبقى حيًا.
كان يطلب المجوهرات، البيوت، اللوحات، وحتى صور العائلة… ثم يبتسم.
ابتسامة الخائن الذي لا يرى في الضحية إنسانًا، بل فرصة.
لم يُسرق منهم الذهب فقط، بل سُرقت الطمأنينة، سُرق الإحساس بالأمان، وسُرق الحق البسيط في أن يثقوا بإنسان آخر.
كان الظلم مضاعفًا:
ظلم النازية التي قررت إبادتهم، وظلم من تواطأ معها، وشاركها الجريمة، ثم غسل يديه بالمال.
ومع ذلك… لم ينتصر الظلم.
لأن الحقيقة، وإن تأخرت، لا تموت.
لأن أسماء الضحايا لا تُمحى، مهما حاول الجلادون دفنها في الملفات السوداء.
في النهاية، سقط القناع، وبقيت القصة.
قصة أناسٍ سُلبوا كل شيء، لكنهم لم يُسلبوا إنسانيتهم.
انتصارهم لم يكن بالبنادق، بل بالذاكرة.
بأن يُروى ما جرى، وأن يُسمّى الظلم باسمه، وأن يُقال للعالم:
نعم، سُرقنا، خُنّا، ظُلِمنا…
لكننا لم نختفِ، ولم نُهزم.
وهكذا، يبقى الفيلم شاهدًا لا على قسوة الجلاد فقط، بل على صمود الضحية، وعلى أن العدالة، وإن مشت بقدمٍ مثقلة، تصل في النهاية.

credit: عبدالله البنيه ، صحفي سوري مستقل متخصص في الصحافة الحقوقية والإنسانية. يمتلك خبرة في توثيق انتهاكات حقوق الإنسان وكتابة قضايا الإبادة الجماعية والاضطهاد، بما فيها الهولوكست، من منظور إنساني مهني يركّز على الضحايا والسياق التاريخي دون تسييس. يؤمن بدور الصحافة في حفظ الذاكرة الجماعية والدفاع عن كرامة الإنسان أينما كان

Abdullah Al-Buniyah is a Syrian independent journalist specializing in human rights and humanitarian journalism. He has experience documenting human rights violations and writing about genocide and persecution, including the Holocaust, from a professional humanitarian perspective that focuses on the victims and the historical context without politicization. He believes in the role of journalism in preserving collective memory and defending human dignity everywhere.

 

באותם זמנים אפלים, כאשר פחד דפק על דלתות לפני מגפי צבא, עוול לא תמיד הגיע במדים נאציים בוטים, אלא לפעמים עם פנים מוכרות, מבטא קרוב והבטחה כוזבת להישרדות.

היהודים נרדפו לא על שום פשע, אלא פשוט על שנולדו מי שהם.

הם נדחקו לפינות הצרות ביותר של ערים, נושאים את חייהם בתיקים קטנים, זיכרונותיהם בכיסים קרועים, מחפשים כל יד שעשויה להושיט להם יד בחושך.

וכאן צצו אלה שהפכו את הפחד לעסק, את הדם לעסקה.

הם לקחו את כספם לא משום שהיו זקוקים לו, אלא משום שידעו שכאשר אנשים נמצאים תחת מצור, הם ייתנו את כל אשר להם כדי להישאר בחיים.

הם דרשו תכשיטים, בתים, ציורים, אפילו תמונות משפחתיות… ואז חייכו.

חיוך של בוגד שאינו רואה בן אנוש בקורבנו, אלא הזדמנות.

לא רק שזהבם נגנב, אלא גם שלוות נפשם נגנבה, תחושת הביטחון שלהם נגנבה, והזכות הפשוטה לבטוח בבן אדם אחר נגנבה. העוול היה כפול:
*- העוול של הנאצים שהחליטו להשמיד אותם,
*- והעוול של אלה ששיתפו איתם פעולה, חלקו בפשע, ואז רחצו ממנו את ידיהם בכסף.

אך… העוול לא ניצח.

כי האמת, גם אם תתעכב, לעולם לא גוועת.

כי שמות הקורבנות אינם ניתנים למחיקה, לא משנה כמה ינסו התליינים לקבור אותם בתיקים אפלים.

בסופו של דבר, המסכה נפלה, והסיפור נותר. סיפורם של אנשים שנשדדו מכל דבר, אך לא מאנושיותם.

ניצחונם לא הושג באמצעות אקדחים, אלא באמצעות זיכרון.

על ידי סיפור מה שקרה, על ידי קריאת עוול בשמו, ועל ידי אמירה לעולם: כן, נשדדו מאיתנו, נבגדנו, נעשה לנו עוול… אבל לא נעלמנו, ולא הובסנו.

וכך, הסרט נותר עדות לא רק לאכזריותו של התליין, אלא גם לחוסנו של הקורבן, ולכך שהצדק, גם אם ילך בצעדים כבדים, בסופו של דבר ינצח.

קרדיט: עבדאללה אל-בוניה הוא עיתונאי סורי עצמאי המתמחה בזכויות אדם ועיתונות הומניטרית. יש לו ניסיון בתיעוד הפרות זכויות אדם ובכתיבה על רצח עם ורדיפות, כולל השואה, מנקודת מבט הומניטרית מקצועית המתמקדת בקורבנות ובהקשר ההיסטורי ללא פוליטיזציה. הוא מאמין בתפקיד העיתונות בשימור הזיכרון הקולקטיבי ובהגנה על כבוד האדם בכל מקום.